De geschiedenis van wat thans De Koornbeurs heet begint in 1295 als Floris V het recht verleent een Vlees- en Broodhuis te bouwen. Hier kon toegezien worden op een hygiënisch verantwoorde handel. In 1650 werd het grootste gedeelte van het pand boven de kelder gesloopt, waarna volgens Hollands Classicistische leest het fraai geornamenteerde pand zoals we dat nu herkennen opgetrokken werd - uit steen, zoals verplicht was gesteld na de stadsbrand in 1536. Nadat vlees dankzij voortschrijdende conservatiemethoden niet meer centraal verkocht hoefde te worden, verloor het pand in 1872 zijn functie en werd het ingericht als korenmarkt, waarmee haar huidige naam verklaard is. Voor de Tweede Wereldoorlog werd de kelder ondertussen gebruikt als fietsenstalling, champignonkwekerij en militair commando-centrum, terwijl op de bovenverdieping de korenhandel inmiddels ruimte had gemaakt voor de handel in eieren en paardemest. Na de Tweede Wereldoorlog betrok de reformatorische studentenvereniging SSRD de kelder, vanaf 1957 het gehele gebouw.

Gelegen naast het manidristische Delftse stadhuis van Hendrick de Keyser is De Koornbeurs één van Delfts meest uitgesproken voorbeelden van het Hollands Classicisme, dat halverwege de 17de eeuw veel navolging kent. De strikte classicistische regels zijn voornamelijk terug te vinden in de mathematisch -en dus volmaakt symmetrisch- opgestelde plattegrond en natuurlijk de voorgevel van het pand. Enig meetwerk leert dat alle hoofdvormen uit louter driehoeken en vierkanten bestaat, die zich tot elkaar verhouden conform de Gulden Snede. Een ander onderdeel van het pand dat de aandacht trekt, is de kapconstructie. De oksel van de U-vorm van de kap leverde voor de constructeurs een uitdaging op met een resultaat dat gezien mag worden.

In 1945, nadat de toenmalige SSRD (societas studiosorum reformatorum Delft) in de Tweede Wereldoorlog een aantal leden in verzet zag sneuvelen, werd de kelder van De Koornbeurs door diezelfde SSRD betrokken als sociëteit. De SSRD groeide snel en betrok in 1957 het gehele gebouw. In 1961 splitste CSR zich af van deze vereniging na een vermeend conflict over het al dan niet gemengd dansen. Ondertussen lieten de sixties en de seventies de vereniging niet bepaald ongemoeid: de sfeer sloeg om van streng gereformeerd naar uiterst socialistisch. Koornbeurzers waren vaste bezoekers van politieke protestmarsen, en ook in eigen huis vonden fora, lezingen en talloze discussies plaats. Het werd dan ook snel achterhaald gevonden dat alleen leden deelnamen aan de activiteiten. Na een aantal elkaar opvolgende naamwisselingen is de naam van de vereniging sinds 1992 Open Jongeren Vereniging de Koornbeurs, met in haar statuten het 'stimuleren van een kritische houding ten aanzien van de maatschappij' hoog in het vaandel.

De huidige vereniging staat voornamelijk bekend om de eettafel (waar voor 3 euro een prima maaltijd geserveerd wordt), twee wekelijkse disco's, en een cultuurpodium waar bijna wekelijks een cabaret of band gesignaleerd wordt. De talloze activiteiten worden georganiseerd en uitgevoerd door de actieve leden van OJV de Koornbeurs, die thans rond de 400 leden telt. Vooral dankzij deze vrijwilligers heeft Delft een uitgaans- en ontspangelegenheid die voor iedereen toegankelijk en betaalbaar is.

In 1996 werd Stichting Onderhoud van de Koornbeurs (StOK) opgericht. Al snel werd duidelijk dat deze stichting de grote taak stond te wachten het restauratie, inclusief het hoognodige achterstallig onderhoud, uit te voeren na aankoop van het pand van de gemeente Delft.

Het gebouw is anno 2003 weliswaar technisch in goede staat, maar hiermee is alles gezegd. Alle zichtbare elementen vertonen het verwoestende werk van de tand des tijds. Een opsomming van de schade aan één van Delfs meest waardevolle monumenten stemt somber: zuuraantasting van het natuursteen, verregaande verroesting van ankers, lekkende dakgoten en zelfs verkeerd uitgevoerde reparaties zijn maar een paar voorbeelden van de onderdelen die restauratie behoeven.

De StOK heeft het moedige plan opgevat om al deze schadeposten, stuk voor stuk, in een zo kort mogelijke termijn weg te werken. Dit kost, zult u begrijpen, een fortuin. Daarom wordt gezocht naar diverse methoden van financiering: er wordt gezocht naar sponsors en een groot aantal subsidie-instanties zijn aangeschreven. Van de zogenaamde EZH-gelden werd een bedrag beschikbaar gesteld waarmee we een groot deel van de kosten kunnen dekken. Maar zonder de hulp van sympathiserende groeperingen en personen, zouden we het nooit kunnen redden.